Historia gminy Proseč pod Ještědem

Historia gminy

Do gminy Proseč pod Ještědem należą wsie Proseč pod Ještědem, Domaslavice, Horka, Javorník  i Padouchov. Pierwsza wzmianka o miejscowości Proseč pochodzi z 1547 roku, kiedy to wskutek buntu przeciwko królowi Ferdynandowi I skonfiskowano na korzyść władcy dobra i majątek Adama z Vartenberka. Wpis w księgach ziemskich wymienia wsi przynależące do „Dubu zámku“ (Český Dub), a wśród nich także Proseč wraz z wioskami Padouchov i Domaslavice (Javorník wzmiankowany jest w 1548 roku).

Posiadłość Český Dub kupił w 1552 roku Jan z Oppersdorffu, a zapis w księgach ziemskich (wpis z 1 grudnia 1556 r.) w wykazie gmin przynależących do posiadłości ponownie wymienia między innymi także Proseč. Jan z Oppersdorffu wraz ze swoimi młodszymi braćmi Jerzym (+ 1577) i Wilhelmem (+ 1588) otrzymali 24 czerwca 1554 r. tytuł szlachecki i przydomek „z Dubu i Frýdštejna“.
Gdy Jan z Oppersdorffu zmarł po mieczu w 1584 roku, nastąpiło przedłużające się kilkuletnie postępowanie spadkowe, które doprowadziło do tego, że w 1589 roku Český Dub na krótki czas przeszedł w ręce cesarza Rudolfa II. Wkrótce przekazał on jednak posiadłość Fryderykowi i Jerzemu z Oppersdorffu, bratankom zmarłego Jana i synom jego brata Jerzego.

Za ich czasów stworzono w 1590 roku urbarium posiadłości dubskiej i frýdštejnskiej, w którym wśród 49 przynależnych osad wymienia się także Proseč. Chociaż bracia Oppersdorffowie w 1590 roku potwierdzili mieszczanom dubskim prawa i przywileje, w następnym roku postanowili sprzedać českodubską posiadłość Zygmundowi Smiřickiemu ze Smiřic (+1608). Wszystko w końcu otrzymał Albrecht von Wallenstein jako opiekun nieletniego i umysłowo chorego najmłodszego syna Zygmunda, Henryka Jerzego.
Wallenstein, z mocy swojego tytułu księcia Frýdlantu, wyodrębnił z posiadłości Český Dub dobra Domaslavice, do których należała także wieś Proseč, i jako lenno frydlanckie sprzedał je 6 marca 1628 r. Pawłowi Cornazaniemu i jego żonie Annie Zuzannie. Po śmierci męża otrzymała ona w spadku Domaslavice, które zatrzymała także po zamordowaniu Wallensteina w Chebie w 1634 roku. Gdy Anna Zuzanna Cornazani zmarła bezpotomnie, folwark Domaslavice przekazano w posiadanie dziedziczne Janowi Ludwikowi hrabiemu Isolano i ponownie przyłączono je do posiadłości Český Dub, którą hrabia Isolano zdobył po konfiskacie majątków Wallensteina w 1635 roku.

Ponieważ hrabia Isolano nie miał syna, posiadłość odziedziczyły jego córki: Anna Maria, Elżbieta i Regina. Jedyną właścicielką została w 1648 roku Regina i dzięki jej darowi Český Dub przypadł w udziale klasztorowi św. Jakuba w Wiedniu, do którego należał kolejne niemal sto trzydzieści lat. Za panowania cesarza Józefa II niektóre klasztory zostały zlikwidowane.

Należał do nich także wiedeński klasztor augustynów u św. Jakuba. Folwarkiem zarządzał potem państwowy Fundusz Religijny Dolnej Austrii. Od niego Český Dub kupili książęta Rohanu. Z pochodzenia francuski ród posiadał Český Dub, a wraz z nim także Proseč aż do końca istnienia władzy patrymonialnej w 1850 roku.

login
gt:0.119